Szumy uszne są wrażeniami dźwiękowymi odbieranymi przez ośrodkowy układ nerwowy mimo braku stymulacji akustycznej ze środowiska zewnętrznego. Są one błędnym tworzeniem informacji w narządzie słuchu, czyli zjawiskiem fantomowym.
We współczesnym piśmiennictwie często spotyka się doniesienia dotyczące powiązania zaburzeń czynnościowych układu stomatognatycznego i objawów otologicznych. W etiologii znaczącą rolę odgrywają zmiany warunków okluzyjnych (kontakt zębowy) u pacjentów, które mogą wpływać na pojawienie się, nasilenie i zmianę charakteru objawów usznych. Etiopatogeneza tego zjawiska nadal nie jest do końca wyjaśniona. Mówi się, że objawy te mogą być spowodowane wspólnym unerwieniem okolicy stawu skroniowo-żuchwowego oraz ucha. Mogą także przenosić się z okolicy stawu na ucho przez bardzo bliskie sąsiedztwo tych struktur, a także przez zmiany ciśnień.
U części pacjentów z zaburzeniami w okolicy stawów skroniowo-żuchwowych zgłaszane są objawy akustyczne. Najczęściej wymienianą dolegliwością są szumy uszne, a także: niedosłuch potwierdzony audiologicznie, otalgia, tkliwość w okolicy ucha, zawroty głowy, nadwrażliwość na dźwięki, uczucie zatkania lub pełności oraz pulsowanie w uchu.
Terapia objawów otologicznych, których podłożem jest zespół dysfunkcji związanych ze stawami skroniowo-żuchwowymi, jest terapią przyczynową. Znalezienie i leczenie przyczyny może zmniejszać nasilenie objawów. Opisywano również skuteczność metod terapii manualnej w leczeniu szumów usznych i pozostałych objawów otologicznych.
Współczesna medycyna jest w stanie w wielu przypadkach pomóc pacjentom z dysfunkcjami układu stomatognatycznego. Stworzenie interdyscyplinarnego zespołu składającego się z lekarza, fizjoterapeuty, stomatologa, logopedy oraz psychologa zapewnia całościowe podejście do problemu i często pozwala nie tylko zmniejszyć dolegliwości, ale także wyraźnie poprawić jakość życia pacjenta.